9.) Czyściec - ciąg dalszy

Są apatyczne i obojętne w odniesieniu do sytuacji, w jakiej się znalazły. Mało która z nich uświadamia sobie, że przebywa w najbardziej ryzykownym obszarze duchowym Uniwersum. W obszarze, gdzie podejmowana jest ostateczna decyzja o dalszym istnieniu lub zaniknięciu danej duszy. Po prostu znajduje się ona na pograniczu bytu i niebytu. Jeśli nawet którakolwiek z dusz ma tego świadomość, to i tak u większości z nich obojętność zwycięży nad instynktem samozachowawczym.

W rozdziale „Niebo“ wspomniałem, że duszę z przewagą „dobra nad złem“ przyciągną do siebie obszary „A“ albo „B“. Żadna z dusz nie może po śmierci „pominąć“ tych obszarów i przedostać się do obszaru „C“.

Zasada ta nie dotyczy „Czyśćca”. Dusza obciążona złą karmą może „ominąć“ „czyściec“, to znaczy obszary „H“ czy „I“ i po śmierci człowiek przedostać się bezpośrednio do obszaru „J“. Z obszaru tego nie można już powrócić do świata materialnego, to znaczy nawet do „nieba“. W tym miejsca zaczyna się akt zaniknięcia indywidualnej duszy.